Valborgsmässoafton / Walpurgisnacht

Als jullie een k(r)oningsfeestje vieren in Nederland gaan "wij"  een fikkie stoken!

Het leuke aan Zweden vind ik dat er niet alleen christelijke maar ook zoveel voorchristelijke (Pagan/Heidense) feesten worden gevierd/verhalen de ronde doen.

Het is nu tijd voor Walpurgisnacht  / Valborgsmässoafton, een feest dat zowel een Heidense als een Christelijke oorsprong heeft

fotootje gepikt van internet

De nacht van de vreugdevuren. Een mooie manier tegenwoordig om van je tuinafval af te komen. Dit gebeurt de laatste avond van april. Er wordt afscheid genomen van de winter en de lente wordt begroet. Precies 6 maanden na Halloween.

Van oudsher meende men dat je daarmee de boze geesten kon afweren, maar ook gaat sinds vroeg 18e  eeuw het verhaal, dat men de vuren ontstak om roofdieren op een afstand te houden zodat het vee zonder al teveel risico voor het eerst weer naar buiten kon om te grazen, na een lange winter binnen.

De christelijke kant van het verhaal:

Saint Walpurga (Valborg) was een Noord-Europese non, die in de 8e eeuw leefde (710-779). De naam Valborg doet vermoeden van Keltische of Scandinavische komaf.  Ze was "well educated" en een geëmancipeerd wijffie, zoals veel vrouwen in die tijd, in met name Ierland - Lees de leuke boeken over Sister Fidelma maar eens (door Peter Tremayne, pseudoniem van Peter Berresford Ellis-Historicus)

Onze hoofdpersoon belandde in Duitsland waar ze een katoliek klooster stichtte. 

Ze heeft nog met St Bonifacius "samengewerkt" Ze stierf op 25 februari 779. Op 1 mei van datzelfde jaar werd zij heilig verklaard en die datum is volgens de christelijke kalender een memorable dag geworden met festiviteiten en vreugdevuren.

De Vikingen aanbaden  het begin van de lente rondom diezelfde periode en nadat deze zich over Europa verspreidden is het tot één feest samengevoegd.

Heden ten dage is iedereen vrij. Veel vlaggen, optochten, etc. Het doet een beetje denken aan onze koninginnedag,  Op deze dag viert men trouwens ook de verjaardag van koning Carl Gustav (de Zweedse koning dus)!

Zoals elke andere festiviteit in Zweden gaat dit ook gepaard met natuurlijk zingen,  drinken en het onvermijdelijke grillen, de nationale volkssport. Ze maken dan bijvoorbeeld Pinnbröd, brooddeeg om stokjes gewikkeld  die worden gebakken boven kleine vuurtjes.

Ik betwijfel of wij gaan zingen en grillen want we zijn het slachtoffer van een erg vervelende aandoening met hartverscheurend hoesten, piepen en koorts. Dus de festiviteiten beperken zich waarschijnlijk tot drinken, niet ter verdrijving van boze geesten, maar hopenlijk wel van bacillen!

Vi ses!

Hej, hallo...

... ik ben er nog wel, maar o.a. door familie-omstandigheden geen tijd en ook geen puf gehad om te schrijven. Ik ben inmiddels een paar keer in Nederland geweest. Eerst in januari omdat mijn vader aan  het eind van zijn leven was aangekomen en overleden is, en afgelopen 5 weken een al gepland bezoek om familie en vrienden te bezoeken etc.

Het is apart om 5 weken weg te zijn van " hemma" en weer terug in Nederland. Zo vertrouwd, maar ook zo anders. Leuk om geliefde familie en vrienden te treffen, maar ook het gevoel dat je van je geboorteland aan het vervreemden bent.

Ik betrap me erop dat ik steeds vertel hoe het in Zweden is, als me dingen opvallen in Nederland. Ik krijg de indruk dat niet iedereeen dat leuk vindt en het als een soort afkatten van Nederland bedoeld is. Dat is het natuurlijk niet! Het zal ook mijn toon wel zijn waarop ik muziek maak.

Het zijn meer de verschillen die ik wil benadrukken en waar ik me vaak over verbaas. Je gaat zaken die je voorheen normaal vond, van een andere kant bekijken als je ze van een afstand ziet!

Ik heb me steeds afgevraagd of het leuk is om alle (cultuur) verschillen die ik ervaar ook op te schrijven maar daar ben ik o.a om die reden wat van teruggekomen geloof ik.

Het belangrijkste is dat ik me hier thuis voel. Als ik hier mijn familie en vrienden zou hebben zou het optimaal zijn en laten we eerlijk zijn... toen ik in Nederland woonde kwamen mijn familie en vrienden ook niet wekelijks langs of bij ons logeren. Nu logeren ze wel! Of ik logeer bij hen als ik in Nederland ben. De kwaliteit van mijn contacten is toegenomen, intensiever zelfs en daardoor des te waardevoller.

Ik licht één tipje van mijn sluier op.

Ik geniet zo van het meer ongehaaste leven hier, de kleinere hoeveelheden mensen om me heen en de vnl vriendelijke manier waarop men met elkaar omgaat. En ja, ik weet het, ook hier zijn plurken en komt misdaad voor

En last but not least, van het heerlijke uitzicht vanaf onze huiskamer/terras ☺

Kortom, ik ben hier gelukkig! En daar gaat het om!
Ik ga weer even een uurtje in de lunchzon op mijn zuiderterrasje!

2e adventweekend, deel 2

Na een stevige nacht slapen was ik weer helemaal kersvers voor dag 2 van het weekend. Wat stond er op het program? 

* 2 ontbijtkoeken bakken, 

* Naar Barbara om haar haar te knippen en mijn voeten te laten pedcuren
niks mis met ruilhandel en lekker voordelig plus gezellig ook!

* Naar het kakbuffet om ons helemaal vol te stoppen met zoetigheid!

Jullie weten toch nog wel dat kak (spreek uit kââk) het Zweedse woord voor koek is. Wel even bij de les blijven hoor! Elk jaar wordt er een kakbuffet georganiseerd.Jje wordt gevraagd om wat zelfgebakkens ZOET ter beschikking te stellen. Dat wordt dan allemaal smaakvol in buffetvorm geserveerd en vervolgens betaal je 5.50 euri entree pp en kun je net zoveel koffie drinken en snoepen van het buffet als je wil. Als iedereen misselijk is van alle lekkers, kun je daarna nog een trommeltje vol scheppen voor € 2,25 om mee naar huis te nemen. De  opbrengst is voor de Bygdegård vereniging, die zorgt voor de exploitatie en onderhoud van het oude schooltje en tevens ons gemeenschapsgebouw

Ik had me dus aangemeld en gezegd dat ik om ontbijtkoek zou bakken. In het land van de pepparkak-eters (peperkoekjeseters) valt die vanzelfsprekend goed in de smaak.

Bakken is inmiddels een fluitje van een cent geworden. Maar ik was een beetje te nonchalant geweest en kwam tot de ontdekking dat ik haast geen honing meer in huis had. Oj...Ik had nog een paar drupjes vloeibare honing, 1/2 lepeltje creme-achtige honing en voor de rest flessen met sirap, een soort vloeibare suikerstroop in verschillende kleurgradaties van licht naar donker, die ik voornamelijk gebruik bij het bakken van het brood, maar ook wel op de pannekoeken. Vooral de mörksirap (donker) is erg lekker, daar zit een beetje zout in. Een smaaksensatie waar ze hier ook heel erg gek op zijn: Droppoeder wordt in grote potten verkocht om door zoete baksels te mengen, op de pepparkakjes serveren ze smeerbare (uit een tube) blauwe schimmelkaas vind ik erg lekker en alle potten met appelmoes, jam etc die ik ronddeel worden niet als bijgerecht geserveerd of op een boterham gesmeerd, maar op het vlees, de leverworst en de franse kaas gegeten. Maar dit even tussendoor.

Ik besloot om de restjes honing in de magnetron wat op te warmen, dan kun je lekker alle restjes uit de potten gebruiken omdat het zo vloeibaar wordt. Op een kleine ontploffing van de vloeibare honingfles na, waar de dop niet meer vanaf wilde, ging dat prima. Geen schade en geen honingverlies. Wat ik ruim tekort kwam heb ik aangevuld met de mörksirap, die dus zout bevat. Daarom leek het me wijs om het snufje zout uit het recept dan maar achterwege te laten. Resultaat, 2 prachtge en smakelijke ontbijtkoeken, waar ik dus geen foto van heb genomen

Daarna even rustig een lekkere zelfgebakken boterham gegeten en op naar Barbara.
Dus chop chop in de buitenoutfit je aankleden is al een hele workout! Let op: steunousen aan, dan een wollen legging, daaroverheen mijn gewatteerde broek, 3 laagjes kleding (hemdje, wollen hemd met mouwtjes en een trui eroverheen en daaroverheen mijn winterjack. Mijn nieuwe lange gebreide spiraalsokken met lekker dik ruffelsboord aan...

 en de sneeuwlaarzen met aluminium binnenlaars.

Dan een muts op. En de dikke door de overbuuf (Finse Eija) voor mijn verjaardag gebreide wanten 

Omdat ik een kol op mijn trui had geen shawl dit keer.Tot slot mijn armbandlamp mee, want op de terugweg zou het op zeker donker zijn. Die heb ik om mijn bovenarm en dan knippert hij, want je bent dus echt niet zichtbaar. Als het hier donker is dan is het donker. Er is hier geen lichtvervuiling. Ik heb dus ook nog een reflecterende schijf aan de punt van mijn capuchon hangen. En struinen maar langs 's Heeren per slot was he zondag besneeuwde wegen. Toen ik trouwens overstak werd ik nog bijna door een ambulance van de sokken gereden.

Nog steeds kan ik niet genoeg krijgen van de schoonheid van het landschap en elke keer weer als ik over het weggetje door ons dorp loop, raakt die besneeuwde schoonheid me. Het geknisper onder je voeten,  je bevriezende neushaartjes als je inademt. Omdat het echt koud was heb ik geen foto gemaakt, maar ik heb er nog wel eentje van vorig jaar. Nu ligt er trouwens veel meer sneeuw.

Goed ik knipte Barbara's haar nadat ik de meest lagen kleding had verwijderd en zij knipte mijn nagels en toen ik, wederom helemaal ingepakt, om een uurtje of half 5 weer terugliep was het inderdaad stekedonker.

O ja toen ik vlak voor ik bij Bar naar binnen ging, zag ik Moa hun buurman op zijn dak bezig om zijn ventilatiegaten vrij te maken

 

Ook al zijn Zweden echt heel informeel als het om kleding gaat zeker hier på landet besloot ik toch maar wat aardigs aan te trekken voor het kakbuffet. Zo vaak krijg je de kans niet. Mijn prachtige nieuwe wollen Gudrun Sjödén vest op een paarse wijde soort Volendammerbroek. Ik wist van tevoren dat ik het vast warm zou krijgen, maar ik vind het zo leuk om te dragen. Ik heb het hier dus bijna altijd te warm behalve gisteren dan. Heb ik vast al eens eerder gemeld. Ik heb nog nooit zoveel blote armen midden in de winter gezien, als hier.  Alles wordt ruim warm gestookt, want men zit graag gewoon in zijn/haar hemmetje.

Even voor 6 weer van alles over elkaar aangetrokken, de voorgesneden ontbijtkoeken onder de arm en klimmen naar boven aan de overkant, want daar staat de Bygdegård. Natuurlijk hadden wij niks gegeten van tevoren, maar of dat nou zo slim is... 

Het buffet zag er verlokkelijk uit. We telde wel 25 verschilende soorten zoet...

Ik heb 2 x een paar kleine dingetjes op een bordje gehaald, maar ik word snel misselijk van zoet, dus heb ik me ingehouden en 2 koppen koffie gedronken. En gezellig beppen met iedereen natuurlijk ook. Het was niet  zo druk als vorig jaar, maar toen was het om om 15.00 uur. Nu zaten er veel minder mannen ook zondag he, dus sport op tv. Een van de meiden die dit organiseren was ´s middags gevallen en door een ambulance afgevoerd. Dat was dus de ambulance die mij bijna...We hebben toen maar met een stel geholpen, na afloop, met afwassen en opruimen. Toen we tegen achten naar beneden liepen werden we zo verwelkomd...

Zie je die dikke rand sneeuw aan het dak hangen? En mijn hele zuiderterrasje is verdwenen. Die bult rechts is de entree naar de kelder. Maar... inmiddels is de snöslunga gearriveerd en werkklaar gemaakt, dus manlief weet waar hij mee aan de gang kan!

Ik heb trouwens toch nog even een klein warm hartig hapje gemaakt om al dat zoet te neutraliseren!

Alles bij elkaar een vol maar gezellig weekend. Maandag rustdag!! En dinsdag en woensdag ook...

Vi ses!

2e advent...

was een druk weekendje!

Zaterdag ben ik met een groep dames van het Stickcafé (breicafé) een dagje weggeweest met het busje. Ik blijf het maar stug stickcafé noemen, dat klinkt lekker modern, maar in wezen is het gewoon een groep van weliswaar gemengde leeftijd, handwerkende en kletsende vrouwen.  En we komen alleen maar in de buurt van een "café" als we een dagje weg zijn. Ik had de dag ervoor gebeld met de leidster (91 jaar!) van onze groep (ik kwam er dus achter dat ze in totaal 4 groepen handwerkende dames begeleidt) om te vragen of de reis wel doorging i.v.m. het weer (veel wind, errug veel sneeuw, koud etc) Ze zag het probleem niet ja hoor het ging gewoon door.

Manlief had de reis naar het vertrekpunt goed voorbereid, pad naar de auto was bewandelbaar en de auto was sneeuwvrij, aangesloten op het electriciteitsnet en dus redelijk op temperatuur toen we om half 8 ´s morgens vertrokken. Zelfs toen was het al niet helemaal donker meer! (kom daar eens om in Nederland-sorry hoor) De wegen waren ruim besneeuwd maar wel vers geschoven, en rond 8 uur reden we het busstation van Bollnäs binnen van waaruit we zouden vertrekken met een bus. Niet lang daarna kwamen er nog wat breicollegae aan en vervolgens een KLEIN busje aan. Type schoolbus of zo. Wel wat teleurstellend, want het was flink proppen voor we zaten. Nauwelijks bagageruimte ook. Aan de raamkanten (en daar zat 3/4 van de groep) was het hartstikke koud. Ik had "geluk" dat ik op een stoeltje aan het middenpad zat, maar dat was zo smal dat ik de hele reis in mijn bil werd gebeten door het slot van de veiligheidsriem. Nu ben ik niet meer zo rank als ik ooit was, maar ik begreep van mijn beslist magere voorbuuf dat ook zij met hetzelfde probleem zat, alleen had zij geen spek! Ik heb er ondanks het spek nog een want tussengepropt, maar loop desondanks nog met een pijnlijke blauwe plek daar. Goed genoeg gemopperd ik ga vast nog 1x mopperen verderop...let op

Gelukkig was het erg gezellig, zo met elkaar want de chauffeur zette er op zijn Zweeds ongegeneerd de pas in. ´s Avonds thuis hoorde ik op het nieuws dat er op de E4, waar wij reden, ontzettend veel ongelukken waren gebeurd. Maar goed dat we dat niet wisten.Ik ben weer een stuk wijzer geworden ook. Heb de dames het hemd van het lijf gevraagd over hun dagelijks leven, met name in deze periode. Nou dat is buffelen hoor, leest en huivert:

Allereerst moet het hele huis schoon (grote winter/kerstschoonmaak) Dan versieren en dat betekent ook vaak de gordijnen verwisselen. dat heb ik dus ook gedaan, maar de rest niet hoor! Als dat gebeurt is, slaan ze aan het koken en bakken. Allerlei heerlijkheden zoals o.a.saffranbroodjes, chocolade en andere lekkernijen, vörtbröd = geurig kerstig smakend en ruikend brood, kilo´s gehaktballetjes draaien en braden en alles invriezen. En... last nut not least, de Julklappar inkopen. En niet zo zuing ook. Gemiddeld wordt per Zweed elke kerst rond de 750 (!!!!) euro aan cadeautjes etc. uitgegeven. Dan zijn er nog allerlei activiteiten, zoals kerstmarkten, Luciaviering etc, dus de kerstmaand is geweldig druk/stressig, zowel in de portemonnee als anderszins!

Zweden hebben wel een veel lagere stressgrens en hebben veel eerder het punt bereikt, dat ze overlopen. Ze gaven dus ook toe dat tegen de tijd dat ze aan het Julbord (de traditionele kerstmaaltijd) zitten, ze de zombiestatus hebben bereikt. Toen ik  vroeg waarom ze het dan zo deden, begonnen ze te lachen, haalden hun schouders op en zeiden, ja zo doen we het nu eenmaal. Dat geldt dus ook voor het kersteten. Het Julbord is elk jaar hetzelfde en ze verheugen zich daar ook heel erg op. Ik moet zeggen dat het bijna ook allemaal erg lekker is, maar veel erg veel en het zijn bijna ook allemaal gerechtjes die je het hele jaar door kunt eten. Kleine knakworstjes, gehaktballetjes, haring op verschillende manieren ingelegd, gravad lax zalm dus, een soort witte vis in een flauwe saus het enige gerecht waar ik echt niks aan vind, kerstham, rollade, rode kool, spruitjes, boerenkool, gekookte aardappeltje, aardappelgratin, mosterd, vossenbessensuas, roomsaus etc, etc en als toetje rijstebrij met room en fruit erin) waarschijnlijk vergeet ik nog het e.e.a.

Dit fotootjegepikt van internet

Onderweg zagen we de zon opkomen die de hemel prachtig rood kleurde. Ik heb geprobeerd het te fotograferen met mijn telefoon, hangend over mijn buurvrouw,  maar veel verder dan dit kwam ik niet

Op de website van Joke staan echt prachtige foto´s van de zonsopgang

Inmiddels waren we heelhuids aangekomen bij onze 1e stop Söderhällgården in Älvkarleo Bruk, een tomte(kabouter) werkplaats met een volksmuseum. Tevens een heel mooie omgeving, maar door de vele sneeuw weinig van te zien. Overigens vind ik alles onherkenbaar met sneeuw. Een totaal ander landschap. Wel heel mooi natuurlijk- ik kan er maar niet genoeg van krijgen . Zomers kun je er aan het strand van Dalälven (meer) vertoeven en kanoën en in de tuinen vind je een aantal van Zwedens noordelijkst groeiende beuken. Onlangs las ik  op het blog van Janneke, dat ze daar het meest noordelijke beukenbos hebben en ze woont in de buurt van Linköping, dat is nog een kleine 200 km zuidelijker.

We werden opgewacht door een meneer die heel graag grote tomtes (zo´n 85 euri) aan ons wilde verkopen hij wilde sowieso verkopen en daar was zijn hele praatje van doorspekt. Daar begon hij al buiten mee ...

erg koud dus...maar binnen was het al niet veel warmer.

De gezichtjes van de kabouters worden van in schellak gedoopt dik papier gemaakt. 

  Vervolgens wordt het gezichtje met behulp van een mal erin geperst. 

  Daarna wordt het lijf van metaaldraad, krantenpapier en tape gemaakt 

en aangekleed met de met de handgenaaide kleerjes. Zie je onder op de foto die naaimachine staan?  Moet je je voorstellen dat je daar in de kou moet zitten naaien! Mijn baan zou het niet zijn

 De wol voor de baarden is van IJslandse schapen (lekker stijl volgens die meneer) en het haar van de kaboutervrouwtjes is van vlas, dat ze bij onze Växbolin inkopen. De lantaarntjes worden ook met de hand gemaakt en zijn van echt koper. Ik heb niks gekocht, want ik viel niet op deze tomtes!

 Helemaal verkleumd konden we toen aan de koffie met een broodje, met dik boter, ham, kaas, komkommer en tomaat 

Vervolgens konden we weer redelijk opgewarmd het Volksmuseum bezoeken. Daar waren allerlei taferelen te zien, vnl levensgroot maar ook een mini sprookjegedeelte met taferelen voor de kleintjes en stukjes "natuur met" opgezette dieren . Ook veel oud gereedschap...In het museum leek het nog kouder dan buiten, dus heb ik als een echte Japanner thuis op de fotoos gekeken waar ik geweest ben.

 Pauze in een jachthut

 klokkenmaker

 

 een breimachine uit 1894

 Smederij

 Noormannen in een drinkgelag

 

 Stuffed nature

Illegaal drank stoken

 

Oude sauna
Overigens moet je niet denken dat er in het hedendaagse moderne Zweden openbaar gemengd gesaunaad wordt.

 Gevallen vrouw te kijk gezet

 De dominee op huisbezoek

Keuring voor militaire dienst

 

 Niels Holgersson

 Kinderwagen

 Schoenmaker

Het gevang

Het was leuk om te bekijken, maar we waren toch blij dat we de bus weer in konden, zo koud waren we geworden.Volgende stop was een handwerkwinkel in Gävle, waar ik vnl sokkenwol kocht, We hadden ook nog even tijd om verder te neuzen en ik heb nog even bij de GävleBock 

 naar  manlief kunnen zwaaien die me via de webcam kon zien staan.

 En hop het busje weer in op weg naar het Julbord

 Voordat we het restaurant binnengingen konden we nog van deze prachtige pegels genieten.

We kregen een heerlijk glas warme glogg (bischopswijn) als binnenkomertje en daarna een meer dan voortreffelijke maaltijd. Goed doorvoed en opgewarmd, hop wederom het busje in en op naar IKEA. Daar hadden we ruim de tijd om rond te neuzen.

 De entrée was leuk aangekleed met allerlei kraampjes met heerlijkheden.

Het was stervensdruk, want iedereen was er zijn julklappar (kerstcadeautjes) aan het inkopen. Wagens opgestapeld met cadeau's en woninghebbendingen, kussens, kleden etc, allemaal om de juiste kerstsfeer te bereiken.Ik had een bescheiden lijstje met wat prozaïsche dingen zoals s- haken, papieren servetten en afwaskwasten ;) Ben daarna rustig op een bankje gaan zitten om even uit te rusten.Wel ben ik daarna nog even binnengelopen bij een PANDURO hobbyzaak. Levensgevaarlijk, maar ik heb me weten te beheersen.

En toen voor de laatste keer hop het busje weer in op weg terug. Rond een uur of 6 waren we weer in Bollnäs, waar manlief me op stond te wachten met een heerlijk warme auto. We hebben eerst nog even onze reisleidster Maj, ja die van 91 ...

.. .thuisgebracht en mijn nieuwe kleren van Gudrun Sjödén opgehaald bij de videohal die moeten om rond te kunnen komen als een soort postkantoor dienst doen. Toen kon ik eindelijk, moe maar voldaan, thuis in de bank ploffen.

Dat was nog maar de helft van ons 2e adventweekend, maar morgen de andere helft dan maar?

Vi ses!

Nog meer bijklets...

Eens even kijken... waar was ik gebleven. O ja mijn verjaardagsfeest.

Of liever gezegd ons verjaardagsfeest, want dorpsgenote/vriendin Barbara werd ook zzzzz.... (ze wil het niet hardop horen) en we vierden het dus samen.

De bygdegård gereserveerd, uitnodigingen geprint en uitgedeeld en toen ik een aantal weken daarvoor op een feestje was, speelde daar een trio zulke leuke en gezellige muziek, dat ik ze ter plekke ingehuurd heb.

We verwachtten ongeveer 30 mensen. Natuurlijk allerlei lekkers gebakken en hartigs gemaakt én flink drank ingeslagen. Dat lusten ze wel. Het is trouwens niet ongewoon dat ze zelf een flesje in de binnenzak hebben zitten. Dan moeten ze verdacht vaak even naar de wc of naar buiten! Maar dat was nu dus niet nodig.We konden al vroeg de sleutel halen, zodat we ruim de tijd hadden om de boel klaar te maken en zetten. Natuurlijk hadden we erop gerekend dat onze mannen ook flink de handen uit de mouwen zouden steken. Ronnie was er inderdaad, maar wat wil het ongeluk... manlief ging door zijn rug daags daarvoor en dat werd allengs erger. Tegen de tijd dat het feest daar was kon hij zelfs niet meer van bed komen om naar het toilet te gaan. Echt ernstig. En wat een domper. Zowel voor hem als voor mij. Bij zo'n feest wil je graag je liefste erbij hebben natuurlijk, ik wel tenminste.

 Zie je die ballonnen? Die hebben aan 2 kanten een flink uitsteeksel zodat je ze aan elkaar kan knopen. Zo gaaf!

Ik ontdekte, dat als ik mijn laptop in de Bygdegård voor het raam zette, van waaruit ik ons huis kon zien, de laptop nog net onze draadloze wifi van thuis oppikte. Met Skype kon hij zo van bed meekijken en luisteren. Zie je hem liggen?

Ik had stom genoeg het papiertje verloren waar het telefoonnummer en email-adres van de muzikanten opstond dus ik zat een beetje in de zenuwen niet heel erg, want Ron had heel veel muziek bij zich voor als...  of de muzikanten wel zouden komen.

Maar geen worries...Om kwart over 6 kwamen ze aan met een hele bups spullen ...

 en toen het feest om 19,00 uur begon, zaten ze heerlijk te spelen!

Ik vertelde het al eerder, maar als je op een uitnodiging schrijft vanaf... komt iedereen keurig op dat tijdstip. Dus klokslag 19.00 uur ging de deur open en kwamen alle genodigden behalve de Nederlanders die kwamen natuurlijk later in een grote sliert binnen met bloemen en cadeaus. Ze hadden onder elkaar geld ingezameld en zowel Bar als ik kregen een stevige cadeaubon van de Växbo lin. Die zijn heel mooi geborduurd op een lap linnen.

 Helemaal niet verkeerd dus. Ik ga er linnen aan de meter van kopen om de kleine sofa in mijn slaapkamer mee te bekleden.

Nog veel meer leuke en lekkere zoals een stuk OLD AMSTERDAM kaas cadeautjes gekregen, wat een verwennerij, en o.a. ook een heel leuk "gepersonaliseerd" vogelhuisje...

dat nu voor het raam buitenkant natuurlijk hangt en volop aanvlieg krijgt van de vogeltjes.

Jammer genoeg heb ik geen foto's meer kunnen maken van het feest,  dat had ik van tevoren moeten regelen achteraf gezien, maar ik heb me dus wel uitstekend vermaakt ondanks het gemis van manlief. Ik heb gewoon met alle mannen gedanst op één na geloof ik. ik kan nog wel wat ondericht gebruiken in de danskunst, maar oefening baart ook... Onze fysiotherapeut en vriend Frank, die me onder het dansen nog wat bruikbare aanwijzingen gaf, vond dat ik me aardig weerde. Hij was tussendoor ook nog even naar beneden gelopen om manlief te behandelen, als dat geen zorgservice is!
Hij  zorgde overigens nog voor een heel leuke verrassing, nadat we eerst door onze Zweedse gasten bespeeched en toegezongen waren. Daar schoot ik al vol van, want ze blijven maar roepen hoe blij ze met ons zijn. Je moet wel onverschillig zijn als dat je niet raakt. Men zegt vaak dat Zweden een op zichzelf en gereserveerd volk zijn. Maar zoals ook al eerder opgemerkt dat krijg je als je een dagje ouder wordt, wij merken daar niets van. Zulke emotionele mensen...en dat ook durven uiten. Ik begrijp wel dat we hier niet helemaal in een doorsnee gemeenschap zitten. Hele hechte groep! Maar dit even tussendoor...Frank toverde ineens een gitaar tevoorschijn en zong ons toe met een lied dat hij "even" had geschreven Gemma zijn vrouw, zijn zusje en zwager fungeerden als achtergrondkoor. Ik begreep dat ze in de auto op weg naar ons toe, hoorden dat ze geacht werden het refrein met hem mee te zingen. En dat deden ze, niet onverdienstelijk, ook!

Nadat de muzikanten, die veel em voortreffelijk gespeeld hadden, waren vertrokken uiteindelijk, bleef iedereen nog gezellig zitten. Gingen ze van dansen gewoon over op kletsen
 Uiteindelijk was het geloof ik 2 uur voor we de boel opbraken. Toen was ik ook ingestort. Ik kon niet eens meer naar huis lopen. tja dat krijg je van al dat gedans.

Een  Zweedse gewoonte is om, nadat men bij je op bezoek is geweest, nog eens te bedanken voor de gebeurtenis. Dan zeggen ze Tack för  igär ofsenast. Dank je wel voor gisteren of laatst. Dat is een standaard beleefdheidsregel. Tot mijn grote verrassing kreeg ik met een dergelijk bedankje in de brievenbus, ook nog eens een vette cadeaubon van het tuincentrum. Zo leuk vonden ze het blijkbaar!
Het was een heel geslaagde verjaardag. Zo wil ik nog wel een paar keer 60 worden!!!

Ondertussen had de houtboer ook nog eens 3 kuub of zoiets hout voor ons neergezet, maar omdat manlief plat lag...

Begon het ook nog te waaien. De zakken omgewaaid en alle hout dreigde van het taludje naar beneden te rollen. Vervolgens begon het ook nog te regenen...niet goed voor het hout  Staat Barbara op een gegeven moment voor de deur met haar werkhandschoenen aan en even later Ronnie ook en die zijn me aan het sjouwen gegaan. Ik voelde me wel bezwaard en heb op mijn manier wat meegeholpen. Veel verder dan 6 x een kruiwagentje in totaal volgooien kwam ik niet. Resultaat...

 Lekker droog?  Ja dat had je gedacht....inmiddels heeft de sneeuwstorm ervoor gezorgd dat alles onder de sneeuw ligt. Volgend voorjaar maar naar kijken en opnieuw stapelen en een afschutting maken... In de schuur ontdekten we ook dat er heel veel sneeuw naar binnen was gewaaid door de kieren. Klussen voor de voorjaars "todo" lista.

Overigens is manlief na 6! dagen bedrust weer op de been. Binnenkort maken ze een foto van zijn rug om te kijken of iets anders aan de hand is, dan overbelastte spieren.

Tot zover!
Vi ses